Thema week pesten – Mijn persoonlijke verhaal, ook ik was slachtoffer

Thema week pesten – Mijn persoonlijke verhaal, ook ik was slachtoffer

Dit jaar is de Week Tegen Pesten georganiseerd rond het thema Laat je zien! Op de meeste scholen zijn leraren en leerlingen deze week druk bezig met praten en activiteiten rond dit thema.

Dit thema draait erom dat kinderen moeten weten dat ze hun leraren kunnen vertrouwen. Zodat ze je weten te vinden en om hulp durven te vragen bij pesten. Vertrouwen is daarbij van groot belang.

Ook op de BSO waar ik mijn werk-leer-traject volg krijg ik hier het één en ander van mee.

Kinderen zijn zich vaak niet bewust van wat ze aanrichten wanneer ze pesten. Vaak pesten kinderen omdat ze zelf niet lekker in hun vel zitten en dit reageren ze af op hun omgeving of omdat ze niet weten hoe ze om moeten gaan met hun eigen gevoelens.

Ik was vroeger zo’n kind dat gepest werd. Mijn lagere school was al niet zo florisant maar mijn eerste twee jaren middelbare school waren een hel.

Voordat ik daar op school kwam ging er een verhaal rond over een jongen die zich daar opgehangen had in het fietsenhok, omdat hij gepest werd. En hoe erg ook, ik begon die jongen steeds meer te begrijpen. Als je elke dag het pispaaltje bent, ondergetuft, uitgescholden, geschopt, aan je haren getrokken en vernederd wordt dan is het leven gewoon niet leuk meer. Mijn mentor deed echt zijn best, maar kon niet tegen mijn klas op.

Er heerste wanorde. Zowel onder het personeel van de school als onder de leerlingen. Er was wiet in de klas, kinderen werden opgepakt voor het bezit van messen en vast nog meer dat ik niet weet. Ook is er toen een klasgenoot van mij aangerand, ik heb toen haar ouders gewaarschuwd voordat het nog verder zou gaan. Ik was toch al het pispaaltje en ik sloot mijn ogen niet. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit de reden is geweest dat er geen ergere dingen met haar gebeurd zijn.

Na twee jaar, toen ik 15 was wisselde ik van school en was het gepest over. Ik moest letterlijk en figuurlijk “afkicken” van het gepest.

“Mensen deden aardig tegen mij en ik begreep het niet.“

Op gezellige momenten, wanneer ik mijn gevoelens toeliet, kreeg ik hyperventilatie aanvallen omdat ik niet snapte waarom ik geaccepteerd werd en dat gevoel voor mij overweldigend, onbegrijpelijk en onverklaarbaar was.

Toen ik een jaar of 17 was heb ik een aantal gesprekken gevoerd met een docent die faalangst-training gaf.

Aan de hand daarvan besloot ik om terug te gaan naar de school waar alles plaatst had gevonden. Waar ik op de gang in elkaar geslagen ben en de hele klas de pesters aanmoedigden mij te slaan.. waar ik ondergetuft en uitgescholden ben. Waar ik bekogeld ben met spijkers en ze me elke dag zeiden dat ik lelijk was.. en ik ze op een gegeven moment ging geloven. Waar ik met gym in mijn kruis werd geschopt en op de gang tegen mijn schenen. Waar ik elke dag dat ik er moest zijn diep ongelukkig was. Waar ik jaren later nog hyperventilatie aanvallen van kreeg.

Ik ben (met toestemming van de conciërge) de hele school door gelopen en heb voor mijzelf gezegd dat ik iedereen vergaf die mij onrecht aan had gedaan. Dat ik het los zou laten en verder zou gaan.

En het grappige?! Dat was alles dat nodig was om mijn hyperventilatie aanvallen te stoppen. Ik kon het achter me laten.

Ik had geen huilbuien meer. Het was klaar.

Jaren later, nu een jaar of twee terug kreeg ik van één van de ergste pesters een vriendschapsverzoek op Facebook.

Ik reageerde in een privé bericht met de tekst: Ik zag dat je mij een vriendschapsverzoek stuurde, ik kan mij alleen niet herinneren dat wij ooit vrienden zijn geweest. Wat volgde was iets dat ik niet had verwacht. Deze jongen, inmiddels man.. bood mij zijn excuses aan. Hij had spijt van wat hij gedaan had en had in die tijd nog veel meer dingen gedaan waar hij spijt van had. Zijn excuus naar mij toe voelde oprecht. Het mooie was dat ik hem kon zeggen dat ik hem al jaren geleden had vergeven en het los had kunnen laten, maar dat ik desalniettemin heel erg blij was met zijn excuses.

Al met al kan ik zeggen dat deze ervaring mij sterker heeft gemaakt. Het heeft mij deels gevormd tot wie ik ben. Ik laat niet meer over mij heen lopen.

Mensen hoeven mij niet leuk of knap te vinden. Want hoe slecht mijn zelfbeeld toen ook was, ik weet nu dat ik er mag zijn en dat wat een ander vind niet van invloed hoeft te zijn op hoe ik me voel en hoe ik mezelf zie.

Ik zou heel graag tips mee willen geven over wat je moet doen wanneer je gepest word. Maar de waarheid is dat ik het zelf ook niet zo goed weet.

Zorg in ieder geval dat er geen dingen zijn die tegen je kunnen worden gebruikt. Stuur geen gekke teksten of foto’s van jezelf of over anderen.

En pest zelf ook geen andere kinderen, want je weet niet wat je aanricht.

Ben jij vroeger gepest?

Of heb je gepest? Heb je hier spijt van?

Vergeet niet dat het nooit te laat is om sorry te zeggen! Ik kreeg mijn excuses 13 jaar later en dit deed mij enorm goed!

Volg je mij al op INSTAGRAM en/of FACEBOOK ?! Het lijkt me erg leuk je daar terug te mogen zien!